โรคกระดูกพรุน (โรคกระดูกบาง โรคกระดูกผุ)

Uncategorized , , 0 Comments

โรคกระดูกพรุน (โรคกระดูกบาง โรคกระดูกผุ) คือภาวะที่ความหนาแน่นของเนื้อกระดูกลดลง และโครงสร้างของเนื้อกระดูกเสื่อมลง โรคกระดูกพรุน ทั้งนี้เนื่องจากเมื่ออายุมากขึ้น ร่างกายมีกระบวนการสร้างเนื้อกระดูกใหม่ช้ากว่ากระบวนการสลายเนื้อกระดูก จึงทำให้กระดูกเปราะบาง และมีโอกาสหักหรือยุบตัวได้ง่าย ซึ่งกระดูกที่หักบ่อย ได้แก่ กระดูกสันหลัง กระดูกสะโพก กระดูกข้อมือ โรคนี้พบบ่อยในผู้สูงอายุ หรือหญิงวัยหมดประจำเดือน เนื่องจากขาดฮอร์โมนเอสโตรเจนซึ่งจะช่วยยับยั้งการสลายเนื้อกระดูก โรคกระดูกพรุน.

โรคกระดูกพรุน
โรคกระดูกพรุน ปัจจัยที่ทำให้เกิดโรคกระดูกพรุน
ผู้ที่อยู่ในวัยสูงอายุ โดยเฉพาะเพศหญิง
มีบุคคลในครอบครัวเป็นโรคนี้
หญิงวัยหมดประจำเดือน หรือตัดรังไข่ออกทั้ง 2 ข้าง
คนผิวขาวหรือชาวเอเชีย
เคลื่อนไหวน้อย หรือไม่ออกกำลังกาย
คนที่มีรูปร่างเล็ก ผอม
กินอาหารที่มีแคลเซียมน้อย
อาหารที่มีไขมันมาก จะขัดขวางการดูดซึมแคลเซียม
สูบบุหรี่จัด
ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ และคาเฟอีน เช่น กาแฟ น้ำชา ในปริมาณมากๆ เป็นประจำ
ผู้ที่กินยาบางชนิด ซึ่งทำให้การดูดซึมแคลเซียมเข้าสู่ร่างกายลดลง เช่น ยารักษาไทรอยด์ ยาพวกสเตียรอยด์ ยาขับปัสสาวะ เป็นต้น
ผู้ที่ป่วยเป็นโรคที่เกิดจากการทำงานของต่อมไร้ท่อผิดปกติ เช่น โรคไทรอยด์ โรคเบาหวาน โรคของต่อมหมวกไต หรือการเข้าเฝือกเป็นระยะเวลานาน โรคอัมพฤกษ์ – อัมพาต
อาการของโรคกระดูกพรุน
ระยะแรกมักไม่มีอาการแสดง เมื่อเป็นมากขึ้นจะมีอาการดังนี้

ปวดหลัง ปวดตื้อๆ ตำแหน่งที่ปวดไม่ชัดเจน และอาจปวดร้าวไปด้านข้างได้
หลังโก่ง – ค่อม ความสูงลดลง
กระดูกเปราะบาง หักง่ายกว่าคนปกติ

การป้องกันโรคกระดูกพรุน
ในคนปกติ ความหนาแน่นของเนื้อกระดูกจะเพิ่มขึ้นสูงสุดในช่วงอายุ 20 – 35 ปี หลังอายุ 40 ปี ความหนาแน่นของเนื้อกระดูกจะลดลงทั้งชายและหญิง ดังนั้น จึงควรเสริมสร้างให้เนื้อกระดูกแข็งแรงตั้งแต่วัยเด็ก โดยปฏิบัติดังนี้ โรคกระดูกพรุน.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *